Zhirinovsky slaat geen ruiten in maar vindt Nederlanders wel piraten

zhiriVladimir Zhirinovsky ziet toch af van het plan om de ruiten van de Nederlandse Ambassade in Moskou in te slaan, bleek zaterdagochtend.

De leider van de rechts-nationalistische Liberaal Democratische partij had zijn aanhangers opgeroepen tot een demonstratie tegenover de Nederlandse ambassade  waarbij ze de ramen zouden ingooien als vergelding voor de onrechtmatige behandeling van de Russische diplomaat Dmitry Borodin.

In de praktijk viel er geen scherf te bekennen, ook al had de ambassade de ramen gebarricadeerd uit voorzorg.

Een paar pukkelige pubers en twee oude vrouwtjes dragen grote partij vlaggen. Drie of vier jongens houden borden vast met slogans zoals: “ Handen af van onze diplomaten”,“Kap met Rusland te bejegenen”,“Drugs en prostitutie, geen diplomaten!”  Voor de rest houden de rond de dertig aanwezigen zich koest.

Nederland, zegt Zhirinovsky, stelt niks voor. Met de nagel van zijn pink zou hij het landje kunnen bedekken op een wereldkaart.

“Haar geschiedenis? De kolonisatie van Indonesië. Waar leefden ze van? Piraterij! Nederland plunderde Spaanse schepen die richting Latijns- Amerika voeren. Piraten! En dat zijn ze nog steeds!”

Rusland heeft tijdens de Tweede Wereldoorlog haar eigen levens geriskeerd om Nederland te bevrijden van de Duitsers, om zeventig jaar later zelf het doelwit van agressie te worden, zegt Zhirinovsky. Stank voor dank. Tot zover de bekende Russische retoriek.

Opmerkelijk is dat nota bene een bullebak als Zhirinovsky, een pleidooi houdt voor de onschendbaarheid van diplomaten, een geluid dat in Nederland de afgelopen week te vaak overschaduwd werd door misplaatste rechtvaardiging van en “persoonlijk begrip” voor het optreden van de politie.

Volgens Zhirinovsky was de arrestatie van Borodin geen toeval, maar deel van een westers complot om Rusland ten onder te brengen. Zhirinovsky eist het aftreden van Timmermans en Plasterk en zegt dat dit incident genoeg aanleiding vormt voor het uitbreken van een oorlog.

Dat laatste is zo ridicuul nog niet als je je bedenkt dat de moord op aartshertog Frans Ferdinand de druppel was die de emmer deed overlopen voorafgaand aan de Eerste Wereldoorlog.

Dat diplomatie een noodzaak is en geen luxe is totaal voorbijgegaan aan vele Nederlandse politici die een pleidooi houden voor een aanpassing of zelfs afschaffing van de Weense Conventie en gezellig keuvelen over of Borodin nu wel of niet z’n kind aan het uitleggen was hoe je je tanden moet poetsen.

Het was zowel hilarisch als ongelofelijk naïef toen SP-lid Harry van Bommel bij Pauw en Witteman chagrijnig klaagde over het niet betalen van parkeerbonnen door Russische diplomaten als argument tegen de Weense Conventie.

Maar ook het ‘progressieve’ D66 zegt dat het verdrag “niet deugt” als een man als Borodin niet op deze manier kan worden aangepakt.

Dit is het aangaan van een gevecht dat Nederland, pinknageltje dat het is, niet kan winnen van Rusland. Denk aan onze eigen diplomaten wereldwijd, maar ook in Rusland, die dankzij dezelfde conventie niet bang hoeven te zijn voor nachtelijk bezoek van de FSB.

Op die dreiging speelt Zhirinovsky geniaal in als hij tijdens de demonstratie opeens vraagt of er Nederlandse journalisten aanwezig zijn en Olaf [IOlaf Koens, correspondent voor RTL 4] naar voren roept .

“Olaf, wees niet bang, kom maar naar voren!” roept hij pesterig door de megafoon. “ Het is een Nederlander, zien jullie hem ergens? Weest niet bang, we gaan je niet in elkaar slaan, we zijn hier geciviliseerd, dit is Rusland en niet Nederland!”

Olaf houdt zich wijselijk op de achtergrond en ik loop snel richting de metro.

Check hier een deel van de speech van Zhirinovsky (in het Russisch).

Advertisements

Moskou Gelooft Niet in Tranen

Nederland mag zich al tot trotse bezitter rekenen dankzij Maxima. Nu eindelijk  Rusland ook. Met op de achtergrond het Kremlin, kruipt een klein bolletje zoute vloeistof over een stroeve wang, alsof Yuri Gagarin zijn eerste stapjes op de maan zet. Weg met de traan van Maxima, Nederland is in de ban van de traan van Poetin.

En niet alleen Nederland. De westerse en vooral Amerikaanse media were all over it. De traan werd een symbool. Voor de hypocrisie van een leider die, volledig in de traditie van Machiavelli, de morele schijn blijft hooghouden en dan wat moppert over de koude wind. Voor het paradox van verkiezingen waarin niet gekozen kon worden. Voor de teleurstelling van de Russen, die voor de zoveelste keer hun vrijheid aan hun neus voorbij zien gaan.

Oud-presidentskandidaat John McCain begreep de tragiek van het moment meteen en tweette:

“Dear Vlad, Surprise! Surprise! You won. The # Russian people are crying too!”

Ook ik moest even denken aan de titel van de Sovjet chick flick ‘Moskou gelooft niet in tranen’ , waarmee Vladimir Menshov in 1981 een Oscar won. Maar niet lang.

Ondanks onze hoop op een Russische lente geven meerdere onafhankelijke polls toch echt aan dat Poetin sowieso meer dan 50% van de stemmen had gewonnen.

Tijdens mijn laatste bezoek aan Moskou had ik de dubieuze eer om in een van Stalins Zeven Zusters te mogen verblijven. Deze identieke mastodonten moesten volgens Stalin het definitieve bewijs leveren dat Moskou niet onderdeed voor de glamour van New York; de torens werden gebruikt door ministeries, universiteiten, en als woning voor Stalin’s apparatchiki.

Ik vroeg een oud Russisch vrouwtje, dat dag en nacht dienst hield bij de hoofdingang, naar de functie van een piepklein kamertje van 1×3 meter naast mijn appartement.

Even leek ze verrast, maar toen vertelde ze op droge toon dat het kamertje als afluisterhokje diende voor de KGB. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat hield een van Stalin’s mannetjes daar nauwkeurig in de gaten wie er in en uit liep, hoe laat, en bovenal of er naar een Engelse zender werd geluisterd. Want Stalin vertrouwde zijn hoogste ambtenaren niet eens.

‘Wisten de inwoners daar dan niks van?’ vroeg ik onthutst, waarop ze glimlachend reageerde: ‘Natuurlijk wel. De bewoners wisten het, de afluisteraars wisten dat de bewoners het wisten, en de bewoners wisten dat de afluisteraars wisten dat ze het wisten. En toch deed iedereen net alsof.’

Ik zag in mijn hoofd mevrouw Vladimovich van appartement 20C al een kopje thee klaarzetten voor het hok van de spion, om vervolgens snel weer naar binnen te glippen.

Dat is waar ik bij het zien van de traan van Poetin aan moet denken. Het Rusland van de mensen die weten dat ze worden bedrogen maar toch het zekere voor het onzekere kiezen, omdat het leven altijd al zwaar was en lijden nu eenmaal in hun DNA zit. Want of Moskou in tranen gelooft of niet, er geloven nog genoeg mensen in Poetin en het waaide daar op dat plein inderdaad wel erg hard.